[quote][/quote]
5. Deze vraag heeft met name betrekking op huisdieren, die door mensen gehouden worden. Als een huisdier ziek wordt en ernstig lijdt, heeft dat dan betekenis voor zo'n dier in de zin van transformatie en wat heeft het voor uitwerking als een mens het lijden niet langer kan aanzien en besluit het dier te laten inslapen?

In zekere zin is een huisdier zo sterk verbonden aan de aura van de mens of het gezin waarin het dier leeft, omdat men een bepaalde wisselwerking kent. Het dier leert door de mens met zijn sociaal gedrag een grote herkenning in de geestelijke groei en daardoor een groei van de groepsziel waarin het dier thuishoort. Indien het dier ziek wordt, is dit vaak ook een reflectie op het gebied waar het dier leeft of van de persoon of het gezin waar het dier van is. De ziekte het lijden van het dier heeft natuurlijk een wisselwerking, zowel voor het dier als voor de mens. In de natuurlijke vorm zal het dier ook lijden en in die zin dan ook een natuurlijke dood sterven.
Vaak is het zo dat bij dieren, gedomesticeerd, een andere ontwikkelingslijn aanbreekt en daarmee ook een ander einde aan het leven. De mens in zijn emotie kan het lijden niet aanzien en zal besluiten – door de mogelijkheden die geboden worden – het dier een zachte dood te laten sterven. Vanzelfsprekend is dit een emotionele handeling, waar het dier in zeker opzicht mee gebaat is en zeer zeker de mens ook. De beslissing op welk moment men een dier dat men liefheeft laat inslapen, welk moment men kiest – omdat men toch altijd de hoop heeft en tegelijkertijd de twijfel of het dier nog zal kunnen blijven leven, of dat het dier op een gegeven moment niet te vroeg aan het eind is gekomen – is natuurlijk altijd een twijfelpunt en een moeilijk gegeven.
In die zin is de karmische achtergrond een achtergrond die te maken heeft met beslissingen over leven en dood. Hoe handelt men, hoe gaat men om met het leven en op welke wijze neemt men zijn beslissingen, in welke vorm kan men beslissen over het leven van een ander, of het nu een dier of een mens is. Deze totale wisselwerking trekt in feite een lijn door de persoon of een gezin. Het zijn beslissingen die te maken hebben met de geestelijke leerschool. Dit geldt voor de manier van afscheid nemen: of dit vanuit een heel emotioneel standpunt gebeurt en men het lijden niet meer aan kan zien en ook voor de beëindiging van het leven van het dier: of men het uit handen geeft om niet geconfronteerd te worden met de realiteit, of dat men bij het dier blijft tot aan het laatste toe.
Vanzelfsprekend zijn er veel mensen die zich in zo'n beslissing enkel door de emotie laten leiden en de confrontatie met de dood niet aan kunnen. Zij zullen dan het dier uit handen geven en de arts die daar verder over moet beslissen het werk laten doen en op die wijze de dood van het dier uit de gedachten bannen. Weer anderen zullen tot het laatste moment toe het dier begeleiden, hetgeen wij zeer zeker ook aanraden, want ook na de dood van het fysieke leven van het dier zal de geest, beter gezegd de energiefrequentie van het dier, nog lange tijd in de aura en in het huis waarin het heeft geleefd aanwezig blijven.
Het is ook goed dat het dier op een gegeven moment op een natuurlijke wijze in geestelijke vorm los kan komen van de mens. Het zal daarvoor enige tijd gebruiken en dan een eigen weg gaan. Het zal opgenomen worden in de groepsziel in de totale energie van het veld waarin dit dier thuishoort. U begrijpt dat handelen vanuit emotie en uitbanning van de confrontatie niet leidt tot een goed geestelijk afscheid nemen van het dier.
Zover het citaat.

Het is mij niet bekend wanneer deze vraag (bedoel in tijd) gesteld is. Omdat ik verpleegkundige ben is de gang van de euthanasie bij de mens mij bekend en ook t.a.v het huisdier.
Ik blijf mij steeds afvragen: "Is er niet een andere, betere weg dan de weg van euthanasie of is dat de mens niet gegeven??
Ik denk daar ook bij aan het symbool van de "Hoge Priesters" die 2 sleutels heeft, een sleutel van dezerzijde en een sleutel van gene zijde. Zij heeft dus vrij toegang tot beide werelden.
Kan een mens hulp vragen om een andere (betere?) weg kiezen dan de weg van de euthanasie??
Betreffende het huisdier:
De zin: "Vanzelfsprekend is dit een emotionele handeling, waar het dier in zeker opzicht mee gebaat is en zeer zeker de mens ook." laat mij niet los want ik lees "in zeker opzicht" dus er is ook een ander opzicht?? de vraag laat me maar niet los.
Is er iemand die hier iets over kan zeggen?

Hallo Els,

Zo dat - het andere opzicht- iets te maken kunnen hebben met de ervaringen? Elke ervaring- heb ik begrepen- wordt verzameld in het grotere wezen waar het huisdier als groepsdier een onderdeel van is. Alles bij elkaar wordt het in het nog Grotere Wezen verzameld dat voor ons het 'Dierenrijk' heet, en onderverdeeld is in vele rijken van rassen en soorten van dieren.

Het huisdier staat -vanuit de boeken van Alice A. Bailey belicht- tussen het Mensenrijk en het Dierenrijk in. Ze zijn feitelijk 'hoger' dan het gewone Dierenrijk, en staan dichter bij het Mensenrijk. Vandaar die menselijke trekjes die we af en toe zo mooi aantreffen.

En dan is de vraag natuurlijk... wat is eigenlijk ervaring... en waarom is het zo belangrijk dat het 'ondergaan' wordt... en met welk doel/bedoeling?

Wat zou dat zijn?

Lieve groetjes,
Bianca-II